Geboren en getogen in het Brouwdok. Als kleine viervoeter was ze al in de brouwerij te vinden, jaren geleden alweer. Daarmee is ze de meest trouwe medewerker van het bedrijf. Hondstrouw, zullen sommigen zeggen.

Het gebouw zag ze steeds meer veranderen. Van een kale loods, waar het tochte tussen de planken, tot een gezellig Proeflokaal. Een verdieping werd gebouwd. Alles veranderde constant. Het bedrijf groeide en Yfke groeide mee. Ze werd ouder en wat rustiger (maar niet veel). Bedaarder. Nog altijd vol energie, maar ze leerde kalmer aan te doen. Nu kan ze ontspannen op de betonnen vloer. Zwarte vacht in de zon.

Ze kijkt indringend tijdens het interview. Diepbruine ogen, natte neus en gespitste oren. Veel enthousiasme. Weinig woorden. Al verstaat ze de volgende woorden meer dan goed: koekje, brokje, naar buiten, havenmeester. Bij die laatste zet ze het op een dreigend grommen. De meeste mensen vindt ze leuk. Soortgenoten minder, die worden genegeerd of afgeblaft. Het liefst loopt ze met een boog om andere honden heen. Liever heeft ze mensen. Die hebben armen en kunnen met iets gooien. Daar valt nog mee te spelen.

Je kunt haar niet blijer maken dan iets het Proeflokaal door te slingeren. Een bierviltje, een dopje of stokje. Ze rent er met veel genoegen achteraan en brengt het immer bij je terug. Tanden heeft ze nauwelijks nog, die zijn versleten van speelsheid. Ze is het bemanningslid met de beste conditie. Onvermoeibaar. Een uitslover.

Gek is ze op Gerard. Haar trouwe metgezel. Ze is de mascotte van Het Brouwdok, tot vertier en vermaak van de gasten. Als er tijd over is naast de drukke werkzaamheden in de brouwerij is Yfke graag op het strand. Achter een stok aan rennen. Of zwemmen in zee. Weinig mooier dan dat.