De kapitein van het schuimende schip.
Wel een kapitein met een gezonde hekel aan autoriteit. In een grijs verleden opgeleid voor de zeevaart als Maritiem Officier. Na enige jaren op zee was het wel mooi geweest. Gerard komt terecht in de ICT in Amsterdam. De hoofdstad is op dat moment het bier-Mekka van Nederland. Erg veel speciaalbier is er nog niet te vinden in de kroegen, maar in onze hoofdstad stroomt het edele vocht al rijkelijk. Hij weet zijn eerste nog: een Westmalle Tripel. Wat een smaak! Wat een inhoud. Een tijdlang nippen. Pils kende hij al sinds mensenheugenis, maar dit, dit is totaal anders. Gerard was verkocht. Elk weekend bezoekt hij speciaalbierwinkel De Bierkoning, op zoek naar avontuur in de vorm van verschillende brouwerijen en stijlen.

Het zaadje is dan gepland. Via een andere ontdekking, wielrennen bij FC Trappist, komt er wederom bier op zijn pad. Brouwerij De Prael is sponsor van zijn wielervereniging. De tekenen vallen in vruchtbare aarde en Gerard neemt een paar vrije dagen op en meld zich op de brouwerij. Leert van de passie en leermeesters aldaar. Hij ziet al snel dat hij veel voordeel heeft van zijn technische opleiding. Net als op een schip stikt het in de brouwerij van de slangen, pompen en leidingen.

Als hij een jaar of veertig is, krijgt hij steeds meer moeite met de vele managementlagen in de ICT. Te veel geblaat, te weinig wol. Inhoudsloos. Het roer moet om, zoveel is duidelijk, en ook is overduidelijk wat de koers gaat zijn. Een eigen brouwerij. Vrijheid en avontuur. Hij wil ook wel, net als De Prael, werken met mensen met een ‘makke’. Met StiBon 1, 2 en 3, het bierkeurmeestersgilde en 2 meter aan bierboeken als basis, begint hij een brouwerij. Als zijn eigen brouwerij eenmaal een feit is ontdekt hij dat hij te weinig structuur biedt. Hij is te chaotisch om te werken met mensen met een makke.

Gerard heeft een springerig hoofd. Zijn brein gaat alle kanten op. Zijn ogen schieten bij het denken heen en weer onder zijn eeuwige petje. Maar de stem is rustig, met een onmiskenbaar Fries accent. Zijn rechterhand rust op het hoofd van Yfke, de scheepshond. Immer aan zijn zijde en minstens even springerig. Het leiding geven is niet altijd even makkelijk, zeker omdat het hard is gegaan met Het Brouwdok.
Hij wil het goed doen voor iedereen. Personeel en klanten. Soms is dat te conflictmijdend, soms is meer duidelijkheid beter, zegt hij.

Als kapitein wil hij altijd het ultieme, zoekt naar avontuur en grenzen. ‘Hoewel ik vermoed dat een duidelijke koers uitzetten en maximaliseren wat je hebt, beter is’, mijmert hij. ‘Ik wil liever in elke baai kijken. Ben nieuwsgierig’. Maar het Brouwdok is een groot schip aan het worden, dat soms langzamer van koers verandert dan hem lief is. Dat is wennen, schipperen. Toch is het doel nog altijd hetzelfde. ‘Ik wil graag bieren brouwen die worden ervaren als toegankelijk, maar tegelijkertijd uitdagend zijn. Zo kan iedereen genieten van een lekker biertje, maar is er ook genoeg te proeven en beleven voor de echte bieravonturier.’